هاشمى رسيد و پول را به وى داد ، او گفت : خدا كسى را كه اين پول را فرستاده جزاى نيكو دهد ! هر ساله وى چنين مبلغى براى ما مىفرستد و ما تا سال آينده زندگى خود را با آن مىگذارنيم . امّا جعفر ( امام صادق عليه السلام ) با وجود فراوانى مالش حتّى يك درهم به من نمىرساند . چون وفات آن‌حضرت فرا رسيد ، فرمود هفتاد دينار به پسر عمويش حسن بن على افطس بدهند . كسى از آن‌حضرت پرسيد : آيا به مردى كه با تيغ بر تو حمله برد تا شما را به قتل رساند مال مىبخشى ؟ ! امام در پاسخ او فرمود : « واى بر شما مگر نخوانده‌ايد : ( وَالَّذِينَ يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُونَ سُوءَ الْحِسَابِ ) « 1 » . « كسانى كه به پيوند آنچه خداوند فرموده مىكوشند و از پروردگارشان و از بدى حساب مىترسند . » همانا خداوند بهشت را آفريد و خوشبويش ساخت و بوى آن را معطّر گردانيد تا از هزار سال راه به مشام رسد ، امّا اين بو را نه افراد عاق شده و كسانى كه با خويشان خود قطع رابطه كرده‌اند ، استشمام نخواهند كرد » . « 2 »

--> ( 1 ) - سورهء رعد ، آيهء 21 . ( 2 ) - اين روايت و دو روايت پيشين از كتاب الامام الصادق نوشته علّامه مظّفر ص 251 - 255 نقل شد .